|
Caffè espresso.
"Koffie, koffie, koffie, lekker bakje koffie"
klonk uit de luidsprekers van de grote keuken van het ziekenhuis. Op
het aanrecht stond een grote percolator te pruttelen. Als de koffie
eindelijk klaar was, stormden de koks en de hulpen naar het apparaat
om bekers vol te tappen. Daarna kon het werk beginnen.
Dit was het dagelijkse ritueel dat ik met
verbazing aanschouwde in mijn eerste dagen in Nederland. En dan
later bij de pauze weer bekers koffie, koffie bij de vleet. Iedereen
was voor deze Italiaan erg behulpzaam, en ze schonken voor mij ook
bekers koffie in, wel met koffiemelk, anders smaakte het volgens hen
niet.
De koffie uit de percolator vond ik niet lekker,
maar met koffiemelk was hij helemaal ondrinkbaar voor mij.
Voor goed fatsoen dronk ik hem toch maar. Een Italiaan wil goede
espresso, alleen was die in die tijd niet zo makkelijk te vinden.
Gelukkig had Albert Heijn die wel, thuis hadden wij een "moka espress",
(een koffiepotje meegenomen uit Italië), zo kon ik toch ook
lekkere koffie drinken. Langzamerhand wende ik wel aan de
Nederlandse koffie, maar dan wel zonder koffiemelk, en niet zoveel
koppen achter elkaar.
Later kreeg ik van een kennis een eenvoudig
espressoapparaat, en er kwamen meer soorten koffie op de markt.
Nu heb ik al meerdere espressoapparaten
versleten, en geniet ik dagelijks, samen met mijn partner van een
lekkere schuimende espresso. Af en toe drink ik het "corretto", dat
wil zeggen met een scheutje grappa erin, heerlijk. Gewone koffie
vind ik nu ook wel lekker, ook bij een café, maar ik kies wel een
café waarvan ik weet dat ze goede espresso hebben. Hier in Nijmegen
is dat bij De Blonde Pater in de Houtstraat. Als ik in het centrum
ben, kan ik niet laten daar even naar binnen te gaan.
Jammer dat in Nederland de koffie zo duur is.
Laatst waren we in Italië, in september 2010, en daar kostte de
espresso 90 eurocent aan de bar, en aan een tafeltje rond de 1 euro.
Behalve op het San Marcoplein in Venetië, daar hebben we de duurste
koffie ooit gedronken, voor 12 euro, alleen was er ook live muziek
bij.
De tijden zijn veranderd, percolators zie je niet
meer, ook gewone snelfilter koffiezetapparaten zijn er steeds
minder. Het is de tijdperk van de Senseo, allerlei apparaten en
smaken overspoelen de markt. De reclame doet de rest, koffie is nu
big business.
En ik denk steeds aan die tijd, de tijd toen die
percolator de hele dag aan stond. En aan die jonge collega's, die
liters van dat bruine vocht naar binnen slurpten. Die koffie deed
wonderen, die maakte het extra gezellig in die oude, grote keuken.
De keuken is nu weg, ik ben met pensioen, maar de
koffie is nog steeds gebleven.
|
 |
