|
Rome, mijn droom...
In Italië ben ik in mijn jeugd in
internaten verbleven, ver van huis. Opgesloten in ommuurde gebouwen
verlangde ik naar mijn kleine dorp, de vrije natuur, mijn moeder en
familie en vriendjes.
Dag in en dag uit steeds naar de kerk om te
bidden, 's morgens en 's avonds.
Inderdaad bidden! Al die internaten werden door
religieuze nonnen en priesters geleid.
Een van die internaten had als stichter een
bijzondere priester, die in de eerste helft
van 1800 arme kinderen onderdak en scholing
gaf. Zijn volgelingen hadden graag gezien dat deze goede man heilig
verklaard zou worden. Maar om door de katholieke kerk heilig
verklaard te worden moet je wel wonderen verrichten.
Dus, wij kinderen, moesten elke dag bidden dat
God deze priester een wonder liet doen. Ik had toen geen idee van
het geloof en wonderen, maar ik deed wel mee samen met al die
kinderen, bidden en nog eens bidden, zo hard als wij konden. |